„Pręgi”. Ciężar dzieciństwa.

„Pręgi” to dramat psychologiczny opowiadający o dojrzewaniu do ojcostwa, a także o tym, jak dzieciństwo mocno wpływa na nasze dorosłe życie. Bohaterem filmu jest 30-letni Wojciech, mężczyzna ambitny i samodzielny, a jednak izolujący się od świata i ludzi.

pregiWychowany w dzieciństwie przez sadystycznego ojca, notorycznie bity, zbudował wokół siebie mur. Metody wychowawcze, które stosował ojciec Wojtka uznawał za najlepsze, chciał dla syna jak najlepiej. Za wszelką cenę chciał dać dobre wychowanie swojemu synowi. Przez to co robił, nie widząc efektów sam był często zagubiony.

Dorosły Wojtek życie poświęca na chodzenie po jaskiniach i pisanie tekstów do gazet. W oczach rówieśników, kolegów z bazy, jest silny, bezkompromisowy, cyniczny. W głębi duszy to wrażliwiec, który cały czas ucieka. Żyje sam, bo tak łatwiej i bezpieczniej. Nie ma miłości, nie ma rodziny, a więc zagrożenia, ze mógłby powielić błędy własnego ojca i stać się dla swoich dzieci taki sam, jak jego ojciec dla niego, l nawet gdy ta miłość się pojawia, Wojciech broni się… Bo w każdym lustrze, w które spogląda, widzi twarz swojego ojca…

W tym sensie „Pręgi” to także, a może przede wszystkim, dramat ojcostwa… Ojciec chce obudzić w synu odwagę, a budzi strach, niepokój, bezradność.

pregi2
Dorosły Wojciech ma swoje dziwactwa, samotnie wynajmuje ciasne mieszkanko, nie uznaje kompromisów z sąsiadami, parapet okienny ma najeżony gwoździami przeciw gołębiom, ale nieźle radzi sobie w codziennym życiu. Podczas jednego z pobytów w górach, gdzie od lat razem z Bartkiem zdobywają jaskinie, spotyka Tanie, l ona ma swój ból: w jej domu panuje ciągła histeria, Tania musi często pełnić rolę katalizatora. Najbardziej brak jej wolności, powietrza, niezależności – tego czegoś, co jak jej się wydaje, nosi w sobie Wojciech. Tania świadomie dąży do tego, by ich znajomość przybrała charakter związku. Ale Wojciech się broni. Unika kontaktów fizycznych, panicznie bojąc się odpowiedzialności, jaką byłoby ewentualne nieplanowane ojcostwo. Wojciech czuje, że doświadczenia z dzieciństwa na nim ciążą, mówi o niewidzialnych pręgach, które nosi na duszy, i które już nigdy nie znikną, boi się, że może dla swojego dziecka być takim potworem, jakim ojciec był dla niego. Co więcej w wielu sytuacjach zachowuje się podobnie: wpada w nieopanowany gniew, potrafi wybuchnąć,uderzyć.

pregi1

Po obejrzeniu tego filmu, będąc sam dorosłym ojcem widzę ciężar jaki został na mnie z dzieciństwa. Sytuacje bywają takie jak w filmie – nie chcę powielać zachowań mojego ojca, jednak w wielu sytuacjach robię dokładnie to samo co on. Jest to dla mnie bardzo trudne.

 Na koniec link do utworu inspirowanego tym filmem:

[tube]http://www.youtube.com/watch?v=Hi042rmshNg[/tube]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *